
रचनाः बाबु कृष्ण डंगोल(सानायो)
थौं सर्ग स्वयाँ छगु नगु फ्वः लुगु खना
छि ला थन देह बाना, अमर जुगु खना
वन छि तापाक्क तर, सःतिना च्वन नुग जुया
छिसँ पिना बंगु पुसां, वैतिनी न्हुगु युग लुया
हरेक बिधाया गुरु छि , खोना देयया सः खः
धिमे खिं राग भजन,खःप्याखंया नं जःख
ख्युँथाय ईता जुया , थः च्याना जःखयकल
खोना दुने संगितया अनेक स्वाँ ह्वयकल
छगु शदीलय छम्ह जक , थजाम्ह ब्यक्ति बुई हं
खोनाया गौरब सुध्र्यो ब्युसां मिला जुया लुई हं
छि मदया वन तर छिगु सःदाफाया रागय खना
खिं धिमेया सःलय न्यना,भजनया किर्तनय न्यना
बुद्धया नं उपासक छि,बुद्ध जानया खानी दु
कना च्वनी अनित्य जन्म,हाकन काय मानीगु
खोना देयया म्हसिका नं, प्यंग थांया छगः था
भतिचा नं मसं गुली , भोखाय न्ह्याक्को ब्वलंसा
छि मदया वन थौं थन, तर इतिहास जुया वन
छिसं स्यना वंगु ज्ञान, मम्हुईगु ल्हवतीई किया वन
छिगु लुमन्ति दक्कोसिके नुगले हे नं दया च्वनी
छिगु जःनं सुध्र्यो जुया, न्ह्यावले थन खया च्वनी ।













